Kapat

Yara

Anasayfa Edebiyat Yara

Yaralarınızı hiç düşündünüz mü? Hiç aklınıza geldiğimi yara aldığınız yerler. Diziniz, elleriniz, yüzünüz… Yaraların bizim için neler anlattığını, neler hissettirdiğini, neler bıraktığını hiç düşündünüz mü? Ben düşündüm. Sonra büyüdüm.

Yaralar, o kadar güzel izler ki bizler için. Yada en azından benim için öyle. Çocukken hep bir yerlerimde kabuk bağlamış yaralarım vardı benim. Nedendir bilmem bir de hep yaralarım olsun isterdim. Yaram olduğunda annem daha çok ilgilenirdi. Mikrop kapmasın diye temizler, sürdüğü krem yada diğer şeyler canımı yaktığında tatlı tatlı üflerdi. Ben en çok onun nefesini kolumda hissettiğimde mutlu olurdum. O zamanlardan beri severim yaraları. Kabuk bağlar, çok güzel anılar bırakır. Bir gün geçip gider. Silinse de artık hatırlanır hep. Bir de iz bırakanlar vardı. En büyüğü kalpte fakat konumuz değil.

Yara, bazen en güzel anılardır insana. Mahallede oyun oynarken düşüp bir iz bırakır. Sonra her baktığında gülümsersin. Benim var mesela. Tam alnımın ortasında, sağ bileğimde, dizlerimde. Hepsinin ayrı hikayesi ayrı anısı var bende. Bazen dizlerime bakar hatırlarım. Gülerim içimden. Alnımı gördüğümde bazen üzülürüm. En çok annem korkmuştu. O zaman daha çok sarılmıştı. Üzer bazen o yara. O yüzden çok bakmam oraya.

Yaralara hep vücudumuzda mı açılır? Hayır. Öyledir ki kalpte de açılır yara. Açılan hiçbir zaman güzel anılar bırakmaz ardında. Baktıkça hüzün verir, baktıkça simsiyah için. Neyse konumuz bu değil…

Yaralarınızı hiç düşündünüz mü? Hiç aklınıza geldi mi? Ben düşündüm. Sonra büyüdüm. Büyüdükçe kaybettim yaralarımı. Annemin nefesini hissetmedim. Büyüdükçe düşmemeyi öğrendim. Öğrendikçe azaldı yaralarım. Sonra daha büyükleri açıldı. Annem üflemedi. Ama zaten konumuz bu değildi.

İnsan büyüdükçe çocukluk kalır hatıralarında. Koşarken düşüp kolunda, bacağında olan yaralar. Kabuk bağladığında tatlı tatlı kaşır da soyulur kabuğu. Birkaç güne gider. Onlar iyi anılar. Onlar güzel anılar. Yaralar diyorum insanın hatırladığında yüzünü güldüren anılar. Yaralar bir de hatırlandığında ciğerini yakan.

Yaralarınızı hiç düşündünüz mü? Hiç hatırlayıp baktınız mı onlara? Hiç konuşup dertleştiniz mi? Ben yaptım. Sonra büyüdüm…

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir