Kapat

KALBİ YOK ETMEK

Anasayfa Edebiyat KALBİ YOK ETMEK

Ağaçlar yapraklarını dökmek için sonbaharı bekler. Benim yaprak dökmek için beklediğim bir mevsimim yok. Her mevsim yapraklarım kuru, her mevsim yapraklarım yerlerde, ayaklar altında eziliyor. Düşen bir yaprağın ağacına geri dönmesi beklenmez. Beklenirse boş beklenti olur, olmayacak duaya “amin” demek misali.
Hayatıma giren her insan dallarımda açan yeni bir çiçekti benim için. Önce ufak ufak yeşerdiler kalbimde, sonra meyve halline gelemeden büyük bir rüzgar geldi ve soldurup götürdü her birini benden. Çiçeklerim dallarımdan sertçe koparken canım yandı benim de, yer yer çatladığım oldu. Tümü beni bırakıp gittiğinde enkazdan çıkmış bir ev gibi harabe oldum. Zamanla çekip gidenler peşleri sıra gülüşlerimi de götürdüler. En küçük tebessümüme kadar soydular beni. Tüm bunlar bir yana; üzüntü, acıma, iyilik gibi duygularımı da çaldılar. Evet, çaldılar. Bunun başka bir kelimeyle anlatımı mümkün olamaz.
İyilikler yaptım insanlara. Eksikleri olduğunda fazlasıyla yardımda bulundum, ağladıklarında gözyaşlarını sildim, elimden hiçbir şey gelmediğinde en azından sarıldım; sımsıkı sarıldım. Bilirsiniz; insanlar zor durumda kaldığında, kalpleri kırıldığında, moralleri bozulduğunda bir çift kola muhtaç hissederler kendilerini. Ben de hiçbir şey yapamıyorsam muhtaç olduklarını vereyim onlara dedim. Sonuç olarak ne oldu biliyor musunuz: Yaranamadım.
Kime iyi bir şeyler yapmaya çalışsam ya ellerinin tersiyle ittiler ya da iyiliklerini aldıktan sonra yüz çevirdiler. Kötü günlerini arkalarında bıraktıktan sonra bana kötülük yaptılar. Yüzüne güldüklerim gülüşlerimi soldurdular.
Vazgeçtim ben de artık… İnsanlara iyilik yapmaktan, onların sevgilerini kazanmaya çalışmaktan, yüzlerini güldürmeye çalışmaktan vazgeçtim. “Ne hâlleri varsa görsünler!” demedim belki. Ama ne iyiliklerini ne de kötülüklerini aklımın kenarından geçirmedim.
Kendi hâlimde kalmak istedim. Bencillik ettim hep, yanımda tek tük kalanları da düşünmek istemedim. Yine biraz aklımda kaldılar ama eskisi gibi oturup kara kara düşünmedim kimse için.
Şimdilerde iyice boşverdim her şeyi. Kimsenin lafını dinlemez oldum. Kendimi de duymuyorum hiç. Aklıma geleni yapıyorum ya da hiçbir şey yapmıyorum. Böyle olunca hissetmiyorum da. Zaten mutluluğu hissetmiyordum ama son zamanlarda mutsuzluk hariç hiçbir duygunun da yüzünü görmüyorum. Aslında hissettiğim şeyin mutsuzluk olduğundan da pek emin değilim. Sanırım artık kalbimin varlığını bile hissedemiyorum.

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir