Kapat

İçimdeki Karmaşa

Anasayfa Edebiyat İçimdeki Karmaşa

Ah bana hiç uğramamasına rağmen kalbimden hiç gitmeyenim! Her geçen gün gelmediğin için akan gözyaşlarım daha da artıyor.

Gözümün önüne geliyor arkanı dönüp gidişin; bir defa bile ardına bakmayışına yanıyorum. İşte sen öyle, kafanı çevirip gözlerinin manzarasını son defa görmeme izin vermeyecek kadar da gaddarmışsın! Bense, sen öylece giderken sana seslenmeyecek; adını ağzıma almayacak kadar gururluyum.

Ben şimdi içimde fırtınalar koparken sırf sen üşüme diye sana esmeyen bir rüzgarım sevgili. Sana karşı hâlâ bu kadar hassas olmamı asla aptallık olarak görme! Zira aptal olsaydım seni sevmiyor olurdum. Çünkü aptallar sevdasından tek darbede kopanlardır. Oysa ben hâlâ sana sevdalı, hâlâ sana vurgunum.

Senden sonra kimsenin bana acı vermesine de izin vermedim. En fazla sevenim olamadın ama üzülme, en fazla can yakanım sensin hâlâ. Kalbimdeki en büyük hasar senden kalma. Gecelerimin hırsızı sensin hâlâ. Gözlerimin kapanmayışı sadece senden ötürü.

Biliyor musun, benim en hüzünlü mutluluğumsun. En aydınlık karanlığım, en canlı ölü’msün. Evet, kalbimde ölüsün. Ve ben her an mezarının başındayım. Toprağına ektiğim çiçekleri gözümden akanlarla suluyorum.

Kalbimdeki kabirde tek çiçekli mezarın sahibi de sensin bunu unutma! Belki bana gelmeyeceksin ama daha fazla da gidemezsin artık. Çünkü ben o mezarlığın demir kapısına kilidi vurdum.

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir